Hatay’da yaşayan 23 yaşındaki Barış Özbay, depremde yaşadığı acıların ardından sanal dünyaya kapandı. Bir zamanlar okul birincisi olan genç, üç yıldır ne dışarı çıkıyor ne de kişisel bakımını yapıyor. Günlerini telefon ve bilgisayar başında geçiren Özbay, “Elimde olsa tuvalete de gitmem, yemek de yemem” diyerek yaşama karşı ilgisini tamamen yitirdi. Acılı anne Semra Özbay, “Eskiden okul birincisiydi, şimdi kendini eve hapsetti. Ne olur oğluma yardım edin” diyerek gözyaşları içinde yardım istedi.

DEPREM SONRASI HAYATI DEĞİŞTİ

Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinde evini ve yakınlarını kaybeden Semra Özbay (50) ile oğlu Barış Özbay (23), Hatay’ın Defne ilçesinde yaşamlarını sürdürmeye çalışıyor. Deprem öncesi sosyal, başarılı ve hayat dolu bir genç olan Barış, felaketin ardından içine kapandı. Üniversitede lojistik bölümü okurken eğitimini yarıda bırakan genç adam, artık günlerini sadece bilgisayar ve telefon başında geçiriyor.

NE DUŞ ALIYOR NE TIRNAKLARINI KESİYOR

Sanal dünyaya tamamen bağımlı hale gelen Barış Özbay, üç yıldır evden dışarı adım atmadı. Ne duş alıyor ne de tırnaklarını kesiyor. Annesinin tüm ısrarlarına rağmen kişisel bakımını yapmayı reddediyor. Gün boyunca odasında vakit geçiren genç, sadece yemek yemek veya tuvalete gitmek gibi zorunlu ihtiyaçlarını karşılıyor.

“ELİMDE OLSA TUVALETE DE GİTMEM, YEMEK DE YEMEM”

Depremden iki ay önce hayata küsmeye başladığını söyleyen Barış Özbay, yaşama dair hiçbir isteği kalmadığını dile getiriyor. “Genelde uyanıyorum, yemek yiyorum mecbur olduğum için. Sonra duvarları izliyorum, telefonla oynuyorum ve tekrar uyuyorum. Elimde olsa tuvalete de gitmem, yemek de yemem” diyen genç, tedavi görmeyi de reddediyor.

“OĞLUM ESKİDEN OKUL BİRİNCİSİYDİ”

Oğlunun yaşadığı durumu gözyaşları içinde anlatan anne Semra Özbay, “Barış depremden önce çok çalışkan bir çocuktu. Okul birincisiydi, herkes onunla gurur duyardı. Ama depremden sonra her şey değişti. Evimiz yıkıldı, yakınlarımızı kaybettik. Oğlum kendini eve kapattı, banyo yapmayı bıraktı. Artık benimle bile konuşmuyor. Ona ‘hadi banyo yap’ diyorum, ‘ölmek istiyorum’ diyor. Ne olur yardım edin, oğlum tedavi olsun” sözleriyle yardım çağrısında bulundu.

“İŞKENCE GİBİ AMA ONU BIRAKAMIYORUM”

Eşini kaybettiğini, başka çocuğunun olmadığını söyleyen anne Özbay, oğluna tüm zorluklara rağmen bakmaya devam ediyor:
“Üç yıldır bu halde. Bazen kavga ediyoruz ama yine de bırakamam. Oğlumun eski fotoğraflarına bakarak avutuyorum kendimi. İşkence gibi ama anne yüreği işte… Yine de onun yanında olmaya çalışıyorum. Yetkililerden tek isteğim oğlumun tedavi edilmesi.”

HATAY’DA YARDIM ÇAĞRISI

Barış Özbay’ın durumu, özellikle gençlerde artan telefon bağımlılığı ve depresyonun ne kadar ciddi boyutlara ulaştığını bir kez daha gözler önüne serdi. Hataylı anne, hem psikolojik destek hem de sosyal yardım çağrısında bulunarak yetkililere seslendi: “Bir anne olarak artık dayanacak gücüm kalmadı. Oğlumu yeniden hayata kazandırmak istiyorum.”